Complexiteit neemt toe, verandering versnelt en oude zekerheden verdwijnen. Twee recente bijeenkomsten lieten vanuit verschillende invalshoeken zien wat dat betekent voor ons vak, en vooral wat het van ons vraagt.
Tijdens een inspirerende sessie bij IPMA Nederland namen Jan Dirk Ferdinandusse (AT Osborne) en Alienke Ramaker (Haskoning) ons mee in het gedachtegoed van programma’s als expeditie. Geen strak uitgestippeld plan, maar een gezamenlijke reis waarin richting belangrijker is dan controle. Waarin leren, bijsturen en leiderschap centraal staan. Een beeld dat herkenning opriep én uitnodigde tot reflectie. Niet voor niets ging iedereen naar huis met het gelijknamige boek.
Een paar dagen later verschoof het perspectief naar technologie, tijdens de kennissessie PM x AI bij Blue Bricks op de campus. Ook hier stond niet het instrument centraal, maar de mens. In een tijd waarin AI in razend tempo ons vak binnendringt, verkenden we hoe deze technologie projectmanagers kan ondersteunen in plaats van vervangen. Als early warning system bij veranderende wetgeving. Als co-designer bij complexe stakeholdereisen. En als tweede brein om teamoverload te verminderen.
Wat beide bijeenkomsten verbond, was het besef dat ons vak minder draait om beheersen en meer om navigeren. Of het nu gaat om een expeditie door onzeker programma-landschap of om het verantwoord inzetten van AI: het vraagt om overzicht, om het stellen van de juiste vragen en om het vermogen om mensen mee te nemen in verandering.
In beide sessies gingen deelnemers actief aan de slag, in gesprek, in reflectie en in break-out rooms. Wat betekent dit voor mijn praktijk? Welke keuzes vraagt dit van mij als professional? En hoe blijf ik richting geven, juist wanneer de context complexer wordt?
Deze bijeenkomsten lieten zien hoe project- en programmamanagement zich ontwikkelt: als een vak waarin technologie, leiderschap en menselijkheid samenkomen. Niet om grip te forceren, maar om samen vooruit te komen.